güneşinden sokak çocuklarına.
bir parça yetirebilseydin
gülücüklerinden
kendini yiyip bitirenlere.
zırnığını düşürebilseydin paylarına
düşlerinden
silah tüccarlarının nasırlı yüreklerine.
bir bir takabilseydin
kızıl karanfillerden
orduların tüfeklerine.
umutlardan, umutlarınızdan
birer parça
üleştirebilseydiniz düşsüz kalanlara
bir başka olurdu dünya.
mehmet atal (beş dalında kiraz'dan)
bahar olur,yaz olur
zaman akar gider
çiçeklenirsin önce,
meyveye durursun sonra
olgunlaştıkça bal damlarsın
sen tatlı bir hayatsın
kelebekler açılır meyvende
arılar bal devşirir çiçeklerinde
meyvelerin taşlanır
canın yanar hoyrat ellerden.
sesin dokunur bana
kokun dokunur
kirpiklerin batar yüreğime
gözlerine takılır kalırım
ne yaklaşabilirim sana
ne uzaklaşabilirim senden
güneşin yörüngesine girmiş gibiyim.
namlulara göğüs gerdim
zulümlere baş kaldırdım
coş deli gönül çoş
engel tanıma
gah yeraltından volkan gibi yürü
gah bulutlar üzerinden rüzgar gibi es
setleri,statükoları yık
ayrıcalıkları ayaklar altına al
kutsal olana saldır
düşmanın çok dostun az olsun.
varsın şeytan taşlayıcılar seni taşlasın
bir efendinin buyruğuyla taş atanlar
sıraya dizilsinler.
bu dünyada insanca yaşadım diyebilmek için
bunu göze almalısın.
coş deli gönül
insanca yaşadım diye bilmek için
ter temiz alnında yara izleri olsun
milyonlarca türküyü armağan ederim
bir çayımın kızılına
bir de anamın avuçlarına
güneşe hasret bir fidan sevdamız
filizlense delecek gökyüzünü
ve can suyu korsan çam köklerince hırsızlama
fakat uzansa boylu boyunca dicleyi-fıratı birleştirir
ateşe versen ormana sığınacak kadar acemi
odun yapıp yakmasalar bin yıllık söğüt
ve sigarasını toprağa basıp söndürür
nefesi,ölmesin diyedir insanlık
ama bir düşse toprağa bedeni
aşıklar mezarlığı olur bu dünya
öyle ki sarmaşık olsa insanı insana kitler
Sis çöktü Selim’e giden tüm yollara
Sürdüler bizi başı karlı dağlara
Günlerdir açız, günlerdir perişanız
Yazıklar olsun bizlere kıyanlara
Enver Paşanın zulmüdür, ateş gibi
Kolordumuzu etti dert sahibi
Bu istiklal zaferi değil ölümdür
Kanımız dondu, bedenimiz buz gibi
Ne çarığımız var, ne de papağımız
Üşüdü ellerimiz, ayaklarımız
Ayaz vurdukça bitlerimiz döküldü
Biz ölüyoruz, yoktur mezarımız
İçim cıvıl cıvıl olduğu kadar
Griye boyanmış duvarlarım var
Sevmeler şans oyunu değil
Şansın kendisi olmalı
Ya gel, ya da tamamen git
Vazgeçmelerim yüreğim kadardır
Büyük ve dimdik..
Seni benden göndermek üzereyim
Hadi..
Kovsan da gitmem de bana
İnatlaş benimle
Kal hayatımda
Sahip çık bana
Vazgeçme benden
Bu şehir gibi telaşı, çocuksu ol
Beni yağmurlarında ıslat
Gülüşün ile kurut
Gözlerin dokunsun dudaklarıma.
Tenin erisin tenimde
Sen ben ol, ben sen...
Kitapta kökleri Diyarbekir’e uzanan, Suriye, Afrika ve Belçika’da hayatını sürdüren Pervîn Hanım’ın yaşamı, Cemil Paşa ailesine ilişkin anıları, düşünceleri yer alıyor.
Kitap aynı zamanda halkının içinde bulunduğu ızdırap verici durumdan kurtulması için bir Kürt kadının verdiği onurlu duruşun da öyküsü.
Mevsimsiz çiçek
Ruhumun yarısı yaprak yeşilinde
Yarısı çiçeğin renginde bir canlı
Sana aldatışlarla kirlenmiş
Bir aşk vermediysem üzülme sakın
Sana yalansız sevgilerden
Bir sağanak bıraktım
Anla beni ve üzülme
Doğan CEREN
Ve bu uykulardan sen geçerdin,
Bütün rüyalar çekilir sana yol verirdi,
Kayıp düşler bulunmuş
Ve uyumuş meleklerimiz uyandırılmıştı
Bütün beyazlığınla sen geçerdin o geceden …SEN!
Hayfa!
Sen gelmiştin!
Karşılık vermek, kendimi savunmak istedim ama vazgeçtim oracıkta. İşin ucunda bayram harçlığı vardı! ‘’Sallanma’’ diye arkamdan bağırdı. ‘’Herkes sofrada bir sen eksiksin’’
