Her ses, bir yankıya muhtaçtır.
Bu romanın yankısı, yalnızca bana ait değildir.
Bir dağın eteğinde doğan, dumanla taşınan bu ses, nice insanın hafızasında, kalbinde, sözünde büyüdü.
O sesi bana duyuranlara, onu unutturmayanlara minnetle…
Berbang Çamlıbel Aydın (Seyadê Şamê’nin yeğeni, Halis Çamlıbel’in kızı)
Bilgisiyle, belgeleriyle, sessiz ama sarsılmaz desteğiyle bu hikâyenin damarlarında kan gibi dolaştı.
Veysel Çamlıbel
Değerlendirdiği romanlar arasında, “dünyanın edebiyatında önemli yerler edinmiş, haklarında çokça yazı yazılmış romanlar olmasına karşılık pek çoklarınca bilinmemiş olanlar” da olduğuna dikkat çeken Öztürk’ün kitabında asıl konu romanken Dünyanın Romanını Okumak kitabının Homeros’un Odyesseia metniyle açılması okura şaşırtıcı gelebilir.
Yirmi yedinci yılın ilk sayısında zengin bir içerikle edebiyat okurlarımızın karşısına çıkmaya çalıştık. Umarız, bu ülkenin giderek çoraklaşan edebiyat dünyasının güzelleşmesinde Mavi Yeşil’in küçük bir payı olur. Veysel Çolak, Evin Başer, Melih Elhan, Nilüfer Uçar, Dilek Bayram ve Uğur Olgar, bu sayının şairleri. Dilek Altundağ, Ebru Adıgüzel ve genç Esma Zeynep Türk, yeni yıla başlangıç sayımızın öykücüleri. Hikmet İlhan ve Şeyma Sarı, yeni yılda dergiye dikkat çekici yazılarıyla eklenen iki yeni isim, umarız dergiyle olmaya devam ederler.
"Son şarkı "adlı öyküde yaratılan Yıldırım Karagül karakteri canlı canlı gözler önüne serilmiş, diğer karakterlere nazaran belirginleşen Yıldırım Karagül toplumda acınan birçok sanatçının sonuna benzeyen kapitalist toplumun gerçeğini akılda kalıcı kılmıştır.
"Ses" öyküsünde ise erkek egemen toplumun kadına verdiği ızdırabı içsel yolculuğunda, yine kendini açıklayarak, vicdancığını azıcık yoklayıp, yoluna devam eden Reşat, ikinci sayfa haberlerinde karşılaştığımız eril kişiliklere güzel bir örnek teşkil etmekte.
Bu bölümde Kaymak, “kendi” kendine kapkalın puntolarla “hayatta kalmak yıkıcıdır” diyor. Derginin “Ping-Pong Masası” bölümünde Bilgehan Tuğrul Zeynep Arkan’la paslaşıyor. “Ahlat Ağacı”ndan “Put Şeylere”... “Aşk”tan “Postmodernizm”e... Şiir haricinde, şiire rağmen, şiir için, birçok konuda paslaşan Tuğrul ve Arkan, kendi poetikalarını da dolaylı yoldan masaya döküyorlar. Derginin “Kitapsızlar” bölümünde, “Masumiyet Ölüyor” şiiriyle 2006 doğumlu Ekin Gerin yer alıyor.
Yazar ilk bölümde; geldim, gördüm, yendim başlığıyla karşımıza çıkıyor. Bir dehlizin içinde kendini var eden ve sonrasında dünyayı dolaşan Kadim adlı ilksel varlık, gördükleri karşısında kör olur. Kör olmasının ardından, erkek olmanın ağırlığıyla kendini hadım eder. Adını değiştirmeyen Kadim, bu cinsiyet değişimi ile kadınlığa yürürken "Kadın teninde tanrının sustuğunu hep bilecekti." diyerek toplumsal yaralarımızı kaşıyor. Anadolu’nun kadimliğini adıyla vurgulayan anlatıcı, bireyin hayata ilk tutunuşunu, göbek bağından gelen ilk yara ile simgeliyor.
Suat Derviş’in, “Şair, büyük ve fırtınalı bir denizin karşısında kendi kendine söz söyleyen ve sesini karşı sahillere işittirmek isteyen bir çılgına benzer”; Pablo Neruda’nın, “Şair, her şeyden önce yaşadığı toplumun sorunlarına, giderek tüm dünyaya karşı sorumludur. Biz şairler nefretten nefret ederiz ve savaşa karşı savaşırız”; Edip Cansever’in, “Neden yazılır bir şiir, neden okunur bunca yazı?/ Çünkü nasıl aşılabilir başkaca insanın karmaşıklığı,” deyişleriyle müsemma bir şairin şiirinden söz edeceğim…
Ve böyle bir dünya hayaliyle yaşamak ne güzel
Ne büyük bir zenginliktir
Aşka ve hayale şükür”
Cafer Demirtaş
Erman Şahin ‘in Romanoku’ dan çıkan ‘’Karanfilin İzi Kaldı’’ adlı öykü kitabı da bu yığılma içerisinde gözden kaçırılmaması gereken bir eser olduğu için bu eser üzerine birkaç söz söylemek istedim. Eser, on dört bağımsız ve müstakil öyküden oluşuyor. Her öykünün kendi bahçesi ve kendi pencereleri var. Bu yazıda öykülerin açıldığı pencereden görünen manzarayı açmak istedim. Yazarların ilk eserleri çoğunlukla teknik ve üslup bakımından hatalar barındırabilir. Bunların deşifre edilmesi ardıl eserler için bir rehber özelliği taşır.
Kendisine ATYG tarafından takdir belgesi verildi. Anladım ki Neşet Ertaş hakkında çok az şey biliyormuşum. Sunumundan istifade ettim. O buluşmada yazar dostlarımla birbirimize kitaplarımızı imzalayıp verdik. Diyarbakırlılar der ya, ''Birbirimize yaramızı sürdük,'' bizimkisi de birbirimizin gönlüne kitaplarımızı sürmek...
