Konuk Yazarlar

                                                    çözemiyor içindeki soruyu…
 
     Parkın ortasından, ağaçların arasından geçen suyolunun kenarında, yoldan geçerken görülebilen bir bankta oturuyordu Filiz. Elinde bir sigara… Gözleri dalgın, saçlar darmadağın, birbirine karışmış, sanki yılların yorgunluğunu taşıyordu üzerinde. Görünürde yalnızdı ama içindeki büyük bir kalabalıkla kavga ediyordu. Hava serindi. Yapraklar usulca, mahcup, suçluymuş gibi sararıp, kızarıp düşüyordu yere. Kağan yanına yaklaştığında, başını çevirip baktı.

Çünkü nüfusu orta yaşın da çok ötesinde insanlardan kuruluydu.
Beldenin tek camisinden gün yoktu ki bir sela sesi duyulmasın…
Emeklilerin tercih ettiği bir yerleşimdi ve her ne sebeple ise çok kere kocalar ölüyor, ardında bıraktıkları üç kuruş emekli maaşı ile kadınlar ileri yaşlara kadar yaşıyorlardı.
Kışın görüntü terk edilmiş insanlar kasabası iken yazın çok daha başka oluyor, tatilcilerin gelmesi ile denizle alakasız bu insanlar adeta kalabalıkta kaybolup gidiyorlardı.
***
O sonradan, yani eşi emekli olup da buraya gelip yerleşenlerden değildi.

Derken, Galata Yokuşu'nun oralarda, yeni kurulmuş bir ajansta iş buldum. Burada getir götür işlerine bakacak ve Tünel'den başlayıp, Levent'e kadar süren güzergah üzerinde, kapı kapı gezip, önemli kişilere ve kurumlara, ayda bir basılan derginin dağıtımını yapacağım.

Aksilik o ya, daha ilk dağıtım günü, dergileri sırtlayıp yola çıkmıştım ki, hava bozmaya başladı ve ben Nişantaşı-Teşvikiye'ye vardığımda, sağanak yağmura tutulup, sırılsıklam oldum.

Bana zaten olan olmuş. Tek derdim dergiler ıslanmadan sahiplerine ulaşsın.