gülle gibi oturacak yüreğime.”[1]
“Babamı hiç tanımadım ben. Kokusunu duymadım. Kulaklarımda asılı değil sesi. Resmi de yoktu duvarımızda. Olsaydı bakardım…” diyen, “Sokaklar babam kokuyordu”nun öyküsü var bu kitapta…
Fakat Kuantum Yaşam Koçu ve Kişisel Gelişim Uzmanı Sevgili Bilge’m Serpil Ciritci’nin “Kuantumun Gücü” isimli kitabını bir solukta okudum:
Uzun yıllar kamu ve özel şirketlerde görev aldıktan sonra insanlara duyduğu sonsuz ve koşulsuz sevgiyle bir terapist ve yaşam koçu olarak eğitimlerini tamamlayan ve aynı zamanda bir ressam, karikatürist, şair ve yazar olan Ciritci, Kuantum Felsefesini sade belirgin bir dille okuyucuya aktarıyor...
Düşünün ki; bir insan kitaptaki bütün bilgileri olduğu gibi -hem seminerlerinde hem de görsel medyada- nasıl aktarabilir?
Geç keşfettiğim bir yazar Remziye Arslan, yıllar önce yazmış Keder Perileri’ni. Ama benim karşıma yeni çıktı. Her yeni çıkan kitaptan haberimizin olması mümkün değil tabi. İzlediğim dergi sayısı onu geçmiyor. Kitap ekleri de sınırlı sayıda yazar şaire yer verebiliyor. Kitap tanıtım yazılarının da tümünü okuyamıyoruz. Hal böyle olunca, özel olarak da birileri tavsiye etmeyince birçok başarılı eseri gözden kaçırıyoruz. Onlardan biri de yeni elime geçen “Keder Perileri”: Okurken hüzünlendiğim ama aynı zamanda edebi haz aldığım incecik bir öykü kitabı.
Roman Ali Kurt, İstanbul 2002 başlığıyla hayat buluyor.
Kurt Fındıklı Bisküvileri fabrikasının dördüncü katında 25’inci yaş gününü kutlayan torun Ali Kurt arkadaşı İsmet ile dertleşmektedir. Ali Kurt sevgilisi Sema’dan doğaya olan bağlılığı ve dağlarda tatil yaptığı için ayrılmıştır. Çünkü Sema dağ yürüyüşü yerine alışveriş merkezlerini tercih eder… Ayrılmalarına rağmen, Sema yine de Ali Kurt’a doğum günü hediyesi olarak bir çift dağ yürüyüşü ayakkabısı gönderir. “Doğum günün kutlu olsun dağ ayısı!” demeyi ihmal etmez. Ali Kurt ve arkadaşı İsmet bu nota çok gülerler…
Bir insan ömrüne kaç hayat sığar?
O hayatların hangisinde “aidiyet” bulunur ya da tümden yiter.
Dünya dillerinde böylesi cuk oturan başka tanım var mı bilemem ama kanımca gözyaşını tanımak sürgün trajedisini ancak bu kadar isabetli ifade edebilirdi.
