Vakit gece yarısını çoktan geçmişti, gözlerimi kapamış, kahvemi yudumlarken nasıl olduğunu hâlâ anlayamadığım bir biçimde kendimi çocukluk anılarımın içinde buldum…
Bu aralar sanırım çok fazla istiyorum bunu. Nedenini henüz bilemesem de.
Yeniden çocuk olmak istiyorum. Dağlara, tepelere çıkıp papatya ve gelincik toplamak istiyorum. Seksek oynamak, telden yapılmış araba sürmek, iliklerle oynamak istiyorum. Oyunda yenilince ağlayarak mızıkçılık yapmak istiyorum.
hastaların çektiği acıyız
Yazmak yaşamaktır; yaşama dokunmayan yazın, bir tomar kâğıt israfıdır.[2]
Durup dururken yazamaz insan. Yazmak için bir derdinin, tarafının olması gerek. Başka türlüsü olmuyor, olamaz da.
“Yazmak” dedim: Yazarın görevi sorunu çözmek değil, soruna taraf olarak ifade etmektir. Tam da bunun için yazar, başkalarından daha çok zorlukları göğüslemek zorunda olandır.
Selçuklularda gerekse Osmanlı İmparatorluğu’nda Türk ve Türklük diye bir kültürden kimse kesinlikle bahsedemez. Her üç imparatorluk tamamen İslami Devşirme mantıkla Fars ve Arap kültürüyle yozlaşmış bir oluşumdu. Eldeki mevcut kaynaklar ve tüm uygulamalar bunu yeterince kanıtlıyor. 1919’dan itibaren Atatürk ve arkadaşları, Anadolu başta olmak üzere, Ortadoğu’daki büyük bir kültürsüzlük, yok oluş içerisinden çıkıp, yeniden bir devlet oluşturmaya çalışmıştır.
“Ben Mahkemeye gidiyorum,” deyip evden çıktı.
Ben de hemen babamın ardından ablama yardım etmek için evden ayrıldım.
Babam, mahkeme salonunda abim Ali Haydar Türkmen'i vuran polis memuru ve onun arkadaşları ilk defa karşılaşacaktı. Olmamış. Karşı taraf “Can güvenliğimiz yoktur!” diye mahkeme heyetine dilekçe göndermiş, duruşmaya gelmemiş.
Suat Derviş’in, “Şair, büyük ve fırtınalı bir denizin karşısında kendi kendine söz söyleyen ve sesini karşı sahillere işittirmek isteyen bir çılgına benzer”; Pablo Neruda’nın, “Şair, her şeyden önce yaşadığı toplumun sorunlarına, giderek tüm dünyaya karşı sorumludur. Biz şairler nefretten nefret ederiz ve savaşa karşı savaşırız”; Edip Cansever’in, “Neden yazılır bir şiir, neden okunur bunca yazı?/ Çünkü nasıl aşılabilir başkaca insanın karmaşıklığı,” deyişleriyle müsemma bir şairin şiirinden söz edeceğim…
Ve böyle bir dünya hayaliyle yaşamak ne güzel
Ne büyük bir zenginliktir
Aşka ve hayale şükür”
Cafer Demirtaş
başta kendi içerisinde ve Anadolu toplumu ile, derin bir doku uyumsuzluğuna sahiptir. Bu uyuşmazlık din, siyaset, ekonomi, felsefi ve kültüreldir. Bu çelişkilerin neler olduğu detaylarıyla açıklanmıştır.
Sivas'a gelenler, sözün gücüne, türkünün sesine, düşüncenin özgürlüğüne inanmış insanlardı. Aziz Nesin'in cesur duruşu, Behçet Aysan'ın şiirleri, Metin Altıok'un inceliği, Uğur Kaynar'ın mücadelesi, Hasret Gültekin'in sazındaki tüm Anadolu, Nesimi Çimen'in sesindeki hakikat, Asım Bezirci'nin bilge emeği... Hepsi, Pir Sultan'ın yüzyıllar sonraki mirasçıları olarak oradaydı. Kitaplarıyla, sözleriyle, ezgileriyle, insanlığın ortak değerlerini taşımak için.
Her insan biraz arayış içindedir. Her insan ilgi ister, ödüllendirilmek ister. Sevgi ister. Bazen alay edilmek pahasına da olsa...
1 Temmuz Acı ve hüsran dolu bir gündü.
Canım, her anın, her gülüşün kalbimde ölümsüzleşti.
Bu Veda asla dostluğumuzu sona erdiremez.
Can Yoldaşım;
