İnsan en çok birlikte güldüğünü mü yoksa birlikte ağladığını mı özler? Daha önce buna dair yazı yazmıştım. “İnsan en çok birlikte güldüğünü özler mis“ diyordum, ki bu yazdığım bir anlık bir özlemin, duygunun getirisiydi. Tabii ki her insan mutlu olmak, gülmek, neşelenmek ve yanındakiyla bunu paylaşmak ister, rahatlatıcı ve güzel bir duygu. Ama lakin bunun fazla bir derinliği olmuyor. Ağlamak bir derinliği ve güveni paylaşmaktır, getirisi anlamlı. İnsan en çok kimin yanında kendisi olursa bence özlenende o olacağı muhakkak. En çok kimin yanında içindeki fırtına, acı, eksik, hatasını düşünmeden yüreğinde birikenin gözlerinde süzülüp gelişini engelemez? En çok kimin yanında duygusallaşıp geçmişin derinliklerinde dolaşır ve içindeki fırtınanın neden-niçinlerini anlatıp paylaşır, tabiiki güvendiğine. En çok kimin yanında gülüşlerini paylaştığı gibi yitirilmişliğini ve teselliyi ararsa o işte özlenendir. Yanında ağladığımız kişi aynı zamanda bir sığınak,sıcak liman,dayanan sağlam omuz vazifesni o an görür, yada öyle görmek ister yüreğimiz. Ve ağlanan kişiyle oluşan o gizemli mıknatısımlı tınılar aradaki bağı güçlendirir, katıksız şefkati hisettirıp oluşan keder paylaşılır. Kişi bilir ki dinleyen hata-eksiğini aramadığı gibi bunu bir şekilde silah olarak da kullanmaz. Yani sapasağlam bir güven duvarı örülür, öyle kolay rüzgar, fırtınalar yıkmaz, efsunlu güc olup her tökezlenme de zedelenmez. Bunun içinde sevgi, şefkat ağı oluşur ki işte aranan tam da bu. Güven duygusu güzeldir, yaşamına o an umut katık olur da olur ve rahatlıkla umuda direksiyon kırılmasına vesiledır, iyi(ler) mesafe kat eder... Mavili bir demin sıcaklığında güneş gibi sarıp sarmalar, duygu yoğunluğuyla apansız yürekten yüreğe geçen bir merdiven örülür taa göğe kadar ve hep özlenen nesne olur güncene. Ben duygusal birim ve rahat da ağlarım… Fakat çok zorunda olmadıkça sevmediğim, güvenmediğim kimsenin yanında asla ağlamam, kendime yediremem, kabullum olmaz… Buna dikkat ederim, bu bende içgüdüsel bir savunma mekanizması oluşturmuş. Ama güvendiğim yakın bulduğum, inandığım dostumun yanında kendim olur ve gözyaşlarıma sınır getirmem, getirsemde elimde olmuyor. İnsan, tanıyıp-tanımadığı, yakın-uzak herkesle bir güzeliği, neşeyi paylaştığı zaman güler… Tabii ki bunun anlamı, değeri var, özlenir de. Fakat yanında ağladığına daha derin, güven yükler, anlamlıdır. Ben en çok yanında ağladığımı özlüyorum. Elif ORHAN
