Öykü

"Ero" diyordu "Gözüm kor olsun biliyorsam!"
Halama da sordum. O da anama benzer yanıtlar veriyordu. Babamsa bunların küskünlüklerine yeni bir yaklaşım getirmişti kendince:
"Öküz dağa küsmüş, dağın haberi olmamış."
Gerçi anam bu öküz tespitine katılmıyordu ama olsundu.
Bir akşamüstü kapımız ardına kadar açıldı, içeriye hala kızı ve nişanlısı girdiler. Düğün davetiyelerini dağıtıyorlardı. Selamlaştık, öpüştük, karşılıklı hâl hatırdan sonra anam onlara:
"Hiç gelmez olur muyum düğününüze?" diye söz verdi.

Zeynep beş yaşında,  yüzündeki tüyleri koyu renkli ve çok belirgin… Bıyık tüyleri bile var. İki kalın kaşı arasındaki boşluk da kıllı. Babası bu yüzden ona Recep İvedik lakabını takmıştı. Hatta bir seferinde yüzünün kalan yerlerini ayakkabı boyası ile boyayarak, onun Recep İvedik’e ne kadar benzediğini hepimize ispatlamıştı. Gerçekten de onun küçük bir versiyonuydu.

 Oda karanlıktı. Elini duvarda gezdirerek elektrik düğmesini arayıp buldu. Oda bir anda ışığa boğulunca gözleri kamaşıverdi birden. Gözü duvar saatine gitti, saat dördü biraz geçiyordu. "Neredeyse gün ışıyacak, sabah olması yakındır." diye geçirdi içinden. Aynada kendini gördü. İyice yaklaştı aynaya. Kendi suretine boş ve anlamsızca baktı. Şaşkınlığı hâlâ üzerinde gitmemiş duruyordu... Saçları yer yer beyazlamıştı. Oysa daha genç sayılırdı, yirmi altısını yeni bitirmişti. Kulağına yapıştırdığı telefonu fark ettiğinde, indirdi yerine bıraktı.