Bu pek klişe hayalimi gerçekleştirmek üzere zihnimi harekete geçirdim. Varlık, cevher, görünüm, özne-nesne, hakikat, zaman... biraz bekleyebilirdi. İlk önce Berkeley’ci bir yaklaşımla farelerin varlığını yok saymalıydım. Gel gör ki ben Berkeley’ci olsam da fareler öyle değildi. Ben onları görmezden gelsem de onlar beni görüyordu. Ben onları yok saysam da onlar kendilerini var sayıyordu. Gözlerimi kapayınca yok oluyorlardı, açınca yine oradaydılar.
Tekirdağ Cezaevi tutsaklarınca elle yazılıp mektuplarla dağıtılan Ümüş Eylül Kültür-Sanat dergisinin Temmuz-Ağustos-Eylül 2024 tarihli 52. sayısı elimize ulaştı.
Okumak için bağlantı
https://drive.google.com/file/d/1eHe2D_fgxEhQY0W01GuCp38IkzDaAe-m/view?u...
Tüm sayılar için şu bağlantıyı ziyaret edebilirsiniz:
Zaman, adına aykırı tuhaflıkların yaşandığı kaotik tarzda ilerliyor. Adı modern olan bir çağda her türlü gericiliğin, tükenmişliğin içerisinde debeleniyoruz. Hayat her yönüyle geçmişle ve insanın biriktirdiği değerlerle kıyaslandığında acayiplikler içeriyor. Öyle tuhaf bir zamandan geçiyoruz ki insan kendisinden başka kimsenin görmediğini, düşünmediğini sanarak ya da kendini herkesten akıllı görerek, her şeyi kendisine hak görüyor. Yöneteni de, toplumu oluşturanı da aynı bakış açısıyla yaşayınca tuhaflıklar bitmiyor.
Tombiş yaklaşık üç aydır içerideydi. Yayla’nın falına (en azından bu sabahki falına göre) üç ay sonra dışarıda olacaktı. Tombiş içeride olduğu üç ay boyunca kilosuna kilo eklemiş, yüz kilo kadar olmuştu. Annesinin ziyaret yerinde ağladığını söyleyince sebebini sordum.
“Ah yavrum, süzülmüşsün, zayıflamışsın, deyip ağlamaya başladı” dedi Tombiş
Madde 401: Edebiyat disiplinleri içindeki günlükler 17. yüzyıla kadar bilinmezdi. Günlük bir nevi kişinin içini dökmesidir. Yazarlar da günlük tutmuşlardır. Kimi yazarların günlükleri gün yüzü görmüştür. Yazar olmayıp da kişisel günlük tutanların birçoğu sonradan vazgeçmişlerdir. Toplumsal zaman akışında kişinin duygu ve düşünceleri değiştiğinden olsa gerek. Tabii bir ömür boyu sürdürene de rastlanabilmekte.
TUTSAKLARIN UMUT METAFORLARI: ‘KARANLIKTA KAHKAHA’
Uzun yıllardır cezaevindeki siyasi tutsaklar ile dayanışma gösteren ve bu noktada sanatsal faaliyetler yürüten Görülmüştür Kolektifi ve Redfotoğraf Grubu, Karşı Sanat'ın girişimiyle farklı cezaevlerinde kalan tutsakların çalışmalarını konu alan “Karanlıkta Kahkaha” adlı yeni bir sergi hazırladı.
Bu sergide, uzun yıllardır cezaevinde tutulan yazar, şair, ressam ve mimarlar ile farklı coğrafyalarda yaşayan fotoğrafçıların “umut” imgeleri bir araya getirildi.
DUVAR YAZISI EDEBİYAT KAYINTISI
XL
Madde 391: Tobias Wolff, Raymond Carver ve Richard Ford sıkı dostlardı; eserlerinde aynı meseleleri konu etmişlerdi. Her üç yazarın kitapları aynı dönemde İngiltere’de basılacağından, davet edildikleri Londra Ulusal Şiir Merkezi’nde okumalar yapmışlardı. İngiliz gazete ve dergilerinde yazan eleştirmenler onlara “Kirli Gerçekçiler” demişlerdi. Wolff, Carver ve Ford bu adlandırmayla dalga geçmişlerse de Kirli Gerçekçilik tanımlaması edebiyatta yer bulmuştur.
AKINTILAR KADAR SAHİPSİZ
İÇERDEN DIŞARIYA...
Zamanın sırlarını emmiş duvardan
Bu hayatımı özetliyor zaten
Bir çocuğun soran bakışları, bir yaşlı kadının acısı
Suların derin sessizliği
Öğleden sonraları en direnişçi an’lardır.
Şimdi daha iyi anlıyorum
Bir kurşunla vurulmadan
‘Hadi koşun tramvaya’ diyor yanımdaki arkadaşlardan biri.
Bir çiğ tanesi üzerinde var olduğu yeşil yapraklarda
Lanetlerden geriye kalan küfürler gibi
Eeee ne de olsa keçi ailesi bu tescilli bir inada sahip
DUVAR YAZISI EDEBİYAT KAYINTISI
XXXIX
Madde 381: Son Bakışta Aşk’ta Benjamin; “Romanın önemi, başkasının kaderini belki de öğretici bir biçimde bize sunmasında değildir,… O içimizi ısıtır; kendi kaderimizden asla sağlayamayacağımız, bir yabancının kaderini tüketmiş olan alevin verdiği sıcaklıkla. Okuru romana çeken, ürpertilerle dolu hayatını okuduğu bir ölümle ısıtma umududur.” der.
Madde 382: 1978 tarihinde verdiği bir konferansta, R. Barthes şöyle bir saptama yapar:
