şimdi kanıma üşüşür çöller
gökyüzünü heybeme bırak
bana gül suyu türküler
bana nasırlı avuçlardan öğütler
içimde derinleşen acıları öldürerek gel
ört üstüme itimadını dağların
dönülmez kavuşmaları ezberleyiver
uyandır beni uyandır
dili lâl vakitlerin fırtınasındayım
yüzü hiç kırışmamış bir sabahla
elinde telve renkli yalanlardan uzak
sevginle gel
Beni yoklukla denemeyin,
Beni yoksullukla,
Beni yolsuzlukla,
Hele zorlukla hiç...
Bana ayrımcılık demeyin ulan!
Bütün bölücülerin gözü önünde
Kürt sevgilimi alnından öperim
Ve bir insan tek hamlemle namusum olur
Başka kapsamlara taşınır uzlaşmalar
Neye uğradığını şaşırır alfabe
Türkçe'ye giden bütün yollarım tozutur.
Bize durulmaktan söz etmeyin
Savrulmaktan bahsetmeyin, yaşamadınız!
Sardunyalarımız hep soğuk kavruğu
Bize ezilen deyin,
Bize üzülen deyin,
Ellerin bulut
Ve rüzgârın serinliğidir sözlerin
Işıl ışıl gözlerin
Uyanışı sabahın
Ah ne desem sana
Kalbini nasıl sarmışsa pençesi acının
Mutluluk kadar yakışıyor sana hüzün
Oysa sen
Burçlarında durmalısın hayat direncinin
Sulara düşerken gölgen
Günlerin seslenişi ellerinde incinmesin
Hafiften öpücüğü konmalı hep dudağına tebessümün
Paris'te Sabah
karanlık yenilir her sabah
çöpçüler gürültüyle toplar geceyi
kahvaltı hazırlarken günaydınsız kadınlar
sırtı dönük adamlar uyanır
kapılar çarpılır sifonlar çekilir
şangır şırak tabak bardak
küfürler bin bir dilden
televizyonda hava kirliliği
az sonra başlıyor brezilya dizileri
üst katta Schubert
“genç kız ve ölüm”
Paris’te sabah
Kuramsal bir derdin pençesindeyken
Gözlerin tamamlıyor gizlerine çizdiğim
Tablonun eksiğini
Ama hayata tutunmanı
Elinden tuttuğun kişi sağlamıyor
Bir yanlışa ancak böyle gidilir
Hataların hep kusuru olacaklar geleceğinin
Sarsılabilirsin,
Sıkı tutun hayatına değiniyorum
Sallanmak için berbat bir evin beşiğine doğmuşsun
Kötü kaderin hep kederin olacak belli ki
Benim penceremden görünen;
Ailen anonim bir çekirdeği toplumun
Annen sende kendini görünce sevememiş seni
Ben, eşitsizliği haykırıyorum
Haykırıyorum avaz avaz açlığı, parasızlığı, yoksulluğu
Yoksulluğu düşündükçe kışın ısınmayan evler geliyor aklıma
Aklıma gelenlerse, başıma...
Başıma ödüller koyuyor kibirli zenginler
Kibirli zenginlerin yüreklerini köpeklere pay ediyorum
Pay ediyorum ve beş para etmez şeyler karın doyuruyor
Karın doyuruyor gözü tok evlerde çoğu kez bir kuru ekmek
Kuru ekmek mutlu sofralarda; bal, börek.
Gölgelerin sırtında derin bir yara
Yitik sözlerin terkisinde donuk yüzün
Gözlerin… Gözlerin sırların kıyısına çekilirken
Değerken gözyaşıma soğudu dudakların
İşte nefesime çömeldi yalnızlığım
Üşüyorum
Biliyorum anılarımın ömrü kadarım
Üşüyorum
Yalandan Tanrıya üz tutur hər gün,
Yalançının andı, amanı varmış.
Habil möcüzədir anlayan üçün,
İnləyən, inlədən kamanı varmış.
Ümid sonda ölür, gəl, bir az düşün,
“Suda boğulanın samanı varmış”.
Cadugər yurdudur dünya büsbütün,
Sehrbaz ovsunçusu, şamanı varmış.
Vaxt gələr başından düz çıxar tüstün,
İnsanın yaxşısı, yamanı varmış.
Kim isə kimsədən deyildir üstün,
Hər şeyin vədəsi, zamanı varmış.
