Yürek acıya
Ölüm hep bana bana mı
Düşer usta?”[1]
29 Kasım 2018’in akşam saatlerinde yaşamını yitirdi; çırakları yetim bıraktı.
74’ünde hayata veda ederken; iz bıraktı da gitti; iz bırakmak önemlidir…
* * * * *
“gününü umuda ayarla” derdi ve her daim umutluydu; “hep taze tuttum sevincimi,/ avluda diz boyu kar,/ elimde kır çiçekleri,” dizelerindeki üzere…
ağıp gitse bir bulut
senden ayrı kalmışlık
düğümlenir boğazıma
bulut olasım gelir, senin göğünde
*
ne zaman gökyüzünde
süzülüp gitse bir kuş...
'Olmazları, olur kılan 'bir özgürlük
gelir oturur yüreğime.
kuş olasım gelir, senin göğünde.
*
bulut olup ağmasam da,
kuş olup uçmasam da
sevgim yağmur olup akacak üstüne.
rüzgarlara tembih ettim,
bir bulut getirecekler senin göğüne.
*
bir kuş uçurdum gökyüzüne
bir kanadına özlem astım
diğerine mutluluk ...
şiire, gazele
darılma ey sevgili, darılma...
sığmıyor bilesin
gönlümdeki yerin,
dilimdeki tüm hecelere...
*
sanma ki adın
hiç geçmiyor...
bilir misin ey sevgili
yağmur sonrası
toprak kokusunda,
kaç kez zikreder adını
dilim...
*
bilir misin ey sevgili
gökkuşağında bir renk
bahar çiçeğinde umut
çocuk masumiyetinde
yürek olduğunu,
bilir misin sen...
*
sevgin damla damla
süzülürken yüreğime
umman olup karışırken
Küçücük izler bıraktı
seke seke yürürken.
'Kuş izi ' dedim kendime.
*
Bakışımdan mı ürktü bilmem?
Bir kanat vuruşta yarıp gitti göğü.
Nasıl da eyvallahsızdı.
Yoktu kimseye minneti.
*
Kanatlarında rüzgar,dilinde türküsü
Uçup gitti....
Değişmezdi özgürlüğü
ne bir lokmaya,ne de suya..
*
'Kuş izi ' dedim kendime.
Düşündüm insan izini.
Bir lokmacık çıkar için
dokuz takla atan....
*
Özgürlüğü çoktan geçtim,
Ruhunu bile satan.
'Kuş izi 'dedim kendime...
İmdat
hava hava
hava alamıyorum imdat
su su
su içemiyorum imdat
çiçek çiçek
çiçek göremiyorum imdat
soluk alsam karbondioksit
ağzımı açsam radyoaktif
gözlerimi açsam kan
hava su çiçek
ve sosyalizmi yendik
yaşasın kapitalizm
kan karbondioksit radyoaktif
yaşasın yirmi birinci yüzyıl
dünya düzen yeni
düzen yeni dünya
yeni dünya düzen
imdaaat
Adil Okay
Həyatım boyunca etdiklərimin
Savabı sənindir, günahı mənim.
Ümidlə baxdığın uca göylərin
Mələyi sənindir, Allahı mənim.
Bilinməyir sağı, solu günlərin,
Ömrümüzdən keçir yolu günlərin.
Gözlədiyin sevgi dolu günlərin
Dünəni sənindir, sabahı mənim.
Qırılıb telləri tar-kamanımın,
İtibdir açarı vaxt, zamanımın.
Hər gün elədiyim and-amanımın
Vallahı sənindir, billahı mənim.
Hem de sevdalı bir yağmur...
Özlenen bir sevgili gibi düşüyordu toprağa.
Toprak sevinçten deli divane, yapıştı yağmurun ellerine.
Yağmur kucakladı toprağı yedi renkte.
Toprak burcu burcu koktu.
Sanki, güz vakti bağrına cemre düştü.
*
Yağmur vardı bizim oralarda.
Hem de çocuksu bir yağmur...
Yakındaki bir okulda çaldı paydos zili.
Serçe kuşları gibi dağıldı çocuklar.
Hepsinin yüzleri yağmura dönük.
Yüzü çilli bir oğlan daldı yağmur sularına
Su alıyordu pabuçları, ıslanmıştı saçları.
*
Yaralarımı sardım sessizce.
Kedilerin tüylerini yalaması gibi.
Oturdum eski kitaplarımı karıştırdım.
Altını çizdiğim cümleleri yeniden okudum.
Aralarında kuruttuğum çiçekleri buldum.
*
Eski şarkılar dinledim,hani sevgiliye siz diyenlerden
Çıkardım anamdan kalan tülbentleri,sardım kalabalık başımı.
Ocağa nane limon çayı koydum, grip değildim ama...
Olsun du... İyi gelir dedim kendime...
*
Kış yalnızlığı mıydı bunun adı?
Çekilirken biz kendi içimize, içimize....
...
ÜTOPYALARIMIZI BİLEMELİ
Yaz bitti!
Yazla kışın dengede durduğu
Falcıların “Terazi” vakti olan Eylül,
Ekim’le “Akrep”leşti.
Sonra Kasım seslendi uzaktan
Kırgın, solgun ve yaralı…
Derken Aralık göründü
İki canlı.
Yeni yıla gebe.
O halde hazır olmalı:
Ütopyalarımızı bilemeli…
Adil Okay
