Şiir

Ninesi anlattı çocuğa
o acıklı efsaneyi.
"Onlar iki kız kardeşlermiş,
bir gün anneleri evde yokken,
yağ dökmüşler.
Korkan iki kardeş
kumru olup uçmuşlar...
o günden beri hep ağıt yakarlar"
Çocuk sordu ninesine; 
"Hiç yağ döktük diye
korkulur mu? "
Ninesi bir iç çekti.
"Yokluk vardı o zamanlar,
altın değerindeydi yağ da,tuz da.
Korkmuşlar işte" dedi.
Çocuk o günden sonra
kumruları daha çok sevdi.
Söz verdi kendine.
Büyüyünce
hep sevgiyi anlatacaktı 

Elleri apak bir nilüferdi.
Biraz telaşlı,çokça utangaçtı.
Ela gözlerinde misafirdi hep umut.
*
Kadın uçmayı öğrenen bir kuştu /acemi.
Yaşamsa yutmaya hazır bir ateş.
Kadın önce kanatlarını kaptırdı ateşe/yandı canı....
Unuttu gökyüzünü,unuttu uçmayı...
*
Durur mu yutmaya alışmış ateş? 
Uzandı kadının parmaklarına.
Kadın can havliyle çekti ellerini.
Kova kova su serpti harlı ateşlere /kaptırmadı ellerini.
*
Unuttu kadın kırılganlığı.
Unuttu elleri ak nilüferleri.