Xətrinə dəyməsin yazacaqlarım,
Ağlına gəlməsin pis-pis fikirlər.
Ləkəsiz adım var, qazandıqlarım
İstəsəm, ömrümün sonuna yetər.
Dünyanın işini bilməkmi olur?
Əzrayıl oturub fürsət gözləyir.
Yanına səssizcə gəlməkmi olur?
Əli ətəyində dəvət gözləyir.
Həbs edib ruhumu, salıb qəfəsə,
Əqlimi apardın şirin dilinlə.
Sakitcə dayanaq nəfəs-nəfəsə,
Rahatca qəlbimin səsini dinlə.
Bu sabah bir şarkı dolandı dilime.
Ezgisi eski, güftesi eski
Pek dinleyeni olur mu, bilmem.?
Sanmayın aşk meşk şarkısı /değildi değil...
Biz tamirci çırağının ezikliğinde içi yanan
Karanlık günlere, gökten güneş toplayan
Karlı Kayın Ormanın'da Nazım 'ın izi sıra,
ışıklı pencereler düşleyen çocuklardık.
Bizim anı defterlerimizde,hiç olmadı ilk cümle
'Kalbin kadar temiz bu sayfayada'
Ta, o zamanlarda yazılmıştı defterlere,
'alın teriyle' yaşamda var olmak...
Sevgi koyduk çocukların adını,
çoğalsın diye.
Sıkıldı yumruklar,
sarıldık öfkelere.
Özgür koyduk çocukların adını,
Güzel günler gelsin diye.
Yasakladık düşünceyi,
Eğildik paranın önünde.
Hepten köle olduk.
verilmiş kavlimizdir eşkalimde duran
usanmaz bir alışkanlıkla çırpınışlarım
bir tanem
gözlerinde süzülüyor kırlangıçlarım
ne Müslümanım
ne Hıristiyan
kalbim diyorum
kalbimin üstünde kutsal kitaptır taşıdığım resmin
duy beni bir tanem
deliliğimizden başka hiç bir peygambere inanmam
aşkımdır benim dinim
Bir tanem
uğrarsam apansız şaşırma
çingeneyim
dilenciyim
içmeye geldim bakışlarını
bir saç telini dilenmeye
Bakıp durma
varmışsam yorgunum hoşçakalsızım
zemheride korunağım
ormanlarının uğultusu gömütü ayrılıklarımın
zorluklarımın sınırı, varlığın
alnın, mihrabı sadakatin
nehirleri salıyorsun susuzluğuma
açmışsın bağrını talihsizliklerime
rüzgarın parmaklarıyla
kederimi yoluyorsun
akşamıma kafa tutan sabahım
dallarında aşkların kuşattığı dağlarım
şaşmadan yorulmadan seni anlatırım dosta düşmana
arkadaşımsın
1999 elbistan
Eylül, ekim, kasım üçlü arkadaşları
Issız, sessiz sonbahar ayları.
Yeni bir mevsim başlar
Sonbahar sevinçle bizi karşılar.
Yeşil yapraklar sararır
Adeta nar gibi kızarır
Sonra ağaçlarla vedalaşır
Telaşla, büyük bir heyecanla
Dallarından ayrılır
Taş zeminlere
Siyah topraklara
Birer birer düşüverir her yere
Kaplar ülkeyi rengârenk bir halı gibi
Oluşur sonbahar hazinesi.
Oluşur güzel bir manzara
Vadeder bize sanatsal bir doğa.
Göçmen kuşlar yolculuğa çıkar sıcak ülkelere
Rəhmətlik Əzizxan müəllimin əziz xatirəsinə
Əlli doqquzuncu ilin ilk günü,
Bu fani dünyaya tutdu üzünü.
Təsdiqləmək üçün öz türklüyünü
Əlindən gələni etdi Əzizxan.
Üç oğlu, kiçiyi Beyrəyi oldu,
Mətləb Nağı dostu, ürəyi oldu.
Çoxunun dayağı, köməyi oldu,
Məzlum harayına yetdi Əzizxan.
Elmi, savadıyla daim ucaldı,
Ölənəcən sadə, gülərüz qaldı.
Tanrı vermiş idi, Tanrı da aldı,
Xalqın “kisə”sindən getdi Əzizxan.
Fırının hası var, ekmeğin hası
Bahçenin hası var, insanın hası
Çeliğin hası var, insanın hası
Gel gör ki her şeyin hası çarşıda satılmaz.”[1]
Çarşıya ya da geleneksel önyargılara değil; hayata ve âşka inananlardandı Bedri Rahmi Eyüboğlu; “Âşkın hikâyesini,/ Durmaksızın feryat eden bülbüle değil,/ Sessiz sedasız can veren pervanelere sor,” Mevlânâ’nın dizelerindeki üzere…
