Gözleyi gözleyi gözüm dört oldu
yürek yarasına derman bulunmaz
için için yanarım ateşim sönmez
ayrılık acısına derman bulunmaz
bir şafak vaktinde düştüm yollara
kırk yıl gezdim alışamadım gurbet ellere
harabe olmuş hayatım kapılmış sellere
bu harabeyi yeniden yapacak usta bulunmaz
yürüdüğüm yolun dikeni gülü
solmuş çiçekleri kurumuş gülü
gülüne ağlayan garip bülbülü
teselli edecek bir ağıt bulunmaz
Durur muyuz, kendimizi hemen dışarıya attık. Babamın bir dizine ben, diğer dizine Nuralp yattı. Birazdan başımızı okşayacaktı. Elleri sıcacıktı; sevgiyle atıyordu. Annem elinde çay tepsisi ile görününce yerimizden olduk, rahatımız kaçmıştı. Ama kurabiyeler her şeyi unutturdu. Babam elini omzuma koydu.
-Evet, öyle sürekli birbirlerini öldürüyorlar. Ben bakamıyorum. Neden böyle yapıyorlar kızım? Bu insanlara ne oldu?
-Geçim derdi.
-Kızların, kadınların istekleri çok.
-Erkeklerde kadınları mal gibi görüp sahipleniyor.
-Ne olacak böyle kızım?
-Azaldı diyorlar, hani nerede, her gün yine bir kadın cinayeti. -Bu yaşıma geldim. Hiç böyle şey görmedim. Son yıllarda azdı bu olaylar.
Bu arada artık unutulmaya yüz tutmuş, sevgi, dostluk, yardımseverlik duygularını hatırlatayım dedim.
Zaten bu duygular hepimizin içinde var, ama koşuşturmaktan, birbirimizle ilgilenecek vakit bulamıyoruz.
Bende dedim ki, ara sıra da olsa, insanlara yardım edelim, sevdiklerimize zaman ayıralım, sıkıntılı anlarımızda Allaha sığınıp ondan yardım bekleyelim, her ne olursa olsun Allahtan ümidimizi kesmeyelim.İyilik de yapıyorsak, kendimiz için, kötülük de yapıyorsak kendimiz için.
Dönüp dolaşıp bize geri dönecektir unutmayalım.
İki katlı sırça yapılı eski Rumlardan kalma geniş bir bahçesi olan, alt katta oturma odamız ve mutfakla bir salonumuz vardı, üst katta üç odamız, birinde annem ve babam, diğerinde erkek kardeşlerim, ötekinde ben, kız olduğum için şanslıydım, tek kalırdım. Fato geldiğinde onun koynunda yatmayı çok severdim, tüm sıcaklığını bedenimde hisseder babamın anlatılarında onu daha bir başka severdim..
UNUTMAK İHANETTİR
Sevgi paylaşmaktır. Anlaşılmak için paylaşmayı bilmek gerekir. Seven insan paylaşandır. Sevdiğiniz insanla bir gezintiye ya da onun sizinle ortak bir payda da sürdürdüğünüz beraberliğinizin anısına özel bir yere gitmek isterseniz zaten ortada sevgi yoksa, beklediğiniz kişi bunları yapsa bile isteyerek yapmayacaktır. Bu da sevgi odaklı bir paylaşım olamaz. Sizinle duygularını paylaşmak istemeyen birinin duygularını da paylaşamazsınız.
Annesi, Kıymet Hanımla tanıştım. Güleç yüzlü, etine dolgun. Dereden yana, küçük, cennet gibi bir evleri var. Bir de güllü, çiçekli bahçe… Kızıl, turuncu, mavi... Girişte yüklü bir ayva ağacı.Münir'ün babası, öğretmen emeklisi, Sait Efendi. Yıllar önceden bırakmış annesini. Nur topu gibi iki de oğlan… Sebebi bilinmez. Ben gibi birine de aha demeye denmez ki...
gün gördüm günler gördüm
