yapamayanlar yapmayı öğretir.”[1]
Resim sadece resim değildir; içinde müzik, şiir, acı, mücadele ve isyan vardır.
Ve o, bu zenginliğiyle tarih boyunca akar gider.
Böyle olması, resmin önemini ortaya koyarken; bu önem post-modern zamanlarda daha da artmıştır.
Kolay mı? Post-modern milenyum insan(lar)ı yapısökümcü (ve nihai kertede a-politik) özellikleriyle interaktif ile hiperaktif arasında salınan belirsizliktir.
VEDA
Sen gittiğinde
Cinnetimin iki zehirli zambağı
Gözlerin de durmadı
Saçların da gitmişti
Peşi sıra
Sarı sarı
Rüzgar rüzgar
Senenin son dizesiydi kasım
Sen gittin ben kaybolmuştum
Zaman mı ben mi
Donmuş muydu
Zamanıydı gittin
Yaprak dökümüydü erguvanların
Sokaklar ıslak ve acımasızdı
Öykünün kasım akşamıydı
Suların kirpikleri kızılca ıpıslak
Kaç zamandır gözyaşlarını kaderlerinin ardına salarlar. Yıkılıp düşerlerken, yanıp dirilirlerken ellinden tutukları umut yolculuğunda varoluşa sinerler.
Her siniş kendileri kadar direngen ve uslanmaz çıkmazlara çıksa da her adımın adı felaket yüzlü ölüm olsa da… Varoluşlarına yansırlar, yansa da kokuları sadece hatıralara izlerini bırakan karanfillerinin…
Karanfiller yanar mı?
Toplumcu gerçekçi şiir izleğini, insanın hayal gücü yeteneğini ortaya koyan imgesel diliyle özgün bir düzlemde harmanlamayı başaran Hıdır Işık, şiirin kadimden bu yana insanın iç zenginliğini resmeden güçlü bir akıntı olduğunu ve bireyin hayatın her bir karesine uzanan duyarlılık katmanlarını genişleterek onu algılanabilir dünyanın ötesine taşıyan bir yaşam damarı olduğunu düşündürüyor şiirlerinde.
Öyle ki, ayrışma noktasına gelecektir. Şimdiki homurtular ileride başkaldırıya dönüşebilir. Çünkü bu önderlikle kararlı bir mücadele yürütülemez.
Polisin toplanan halkı göz yaşartıcı silahlar ve su sıkarak dağıttığı, ancak oluşan dirençli ve güçlü tepki sonucu yarım kalan Yamanlar Cemevinin düğün salonu olarak kullanılan ve Cemevine gelir getiren kısmı, bu sabaha karşı Belediye Başkanı H.Karabağ’ın israrları ve emri ile polislerin, panzerlerin, Tomaların gözetiminde tekrar ve tamamen yıkıldı.
Bir kez daha özellikle de CHP’nin üyesi, yöneticisi, emekçisi ve CHP’ye oy veren Alevilerin dikkatini çekmek istiyorum.
senin yüzünde gülmek var
bakınca bir yaşama ordusu çıkıyor aydınlığa.”[1]
Yine “buyurdu”: “Dünyanın makamları nerede kalıyor? Burada kalıyor. Paran pulun her şeyin nerede kalıyor? Burada kalıyor. Cumhurbaşkanı olsan ne yazar, başbakan olsan ne yazar, multimilyarder olsan ne yazar? Hepsi geçici. Ne diyordum size hatırlayın, biz bir gün ölmeyecek miyiz? Öleceğiz. Bir adam gibi ölmek var, bir şey söyleyecektim ama onu söylemeyeceğim, bir de madam gibi ölmek var. Ölelim ama adam gibi ölelim...”[2]
‘Euro 2016’ ile bir kere daha gündem maddesi olan futbol meselesine dair diyeceklerime; “Entelektüellerin ya da kendini entelektüel zannedenlerin içinde yer alan bir kesim futbola iğrenç bir şeymiş gibi bakma geleneğine sahip,”[2] türünden ucuzlukları dikkate almadığımın altını çizerek başlamalıyım.[3]
Mem ile Zin’in, Siyabend ile Xece’nin ve Dewreşe Evdi ile Edule’nin yurdudur nasıl olsa. Ölümüne bağlılığın ve cesaretin abideleridir her biri.
Ondandır ki Kürt yazarların yazdıklarında masalımsı bir hava vardır… Yaşar Aksu’nun J&J Yayınları’dan Yaşlılık İnzivası (Xelweta Kalbûnê) adlı kitabında bunu görmek mümkün. Yaşar Aksu’nun da masal dinleyerek büyüdüğünü görmemek mümkün değil. Daha ilk öyküsüyle sarıp sarmalıyor, Kürdistan coğrafyasının bitmez tükenmez dramını her cümlesine sinmiş; hüzün ve acıyla birlikte bir direnişin öyküsüdür aynı zamanda.
GREV
Bu sabah iyi değilim.
Sinirliyim,
Tedirgin.
Sabaha kadar uyumamış gibi öfkeli...
Hiç bir şey yapasım gelmiyor içimde
Havalardan mı?
Hasta mıyım ne?.
Oysa başımı koymadan yastığa gitmiştim.
Bir hal var başımda
Kaç gündür böyleyim
Bir ağaç gibi durağan,
Bir taş gibi sert
En fazla da hava gibiyim
Ağır ve dolu,
yağdı yağacak..
