Emsali olmayan sevgini soğurdum
Bağrımda büyütüyorum
Yaran benim için
Istıraptır, derttir
Mezarım hazır
Ölüm içimde
Senin için ölmeyeceğim
Şafağını, gülünü, goncanı görmeden
Umutluyum halen
Her yer alev, ateş
Köyler yakılmış
Yıkılmış olsa da
Elbet şu kirli savaş bitecek
Istırabın zinciri kırılacak bir gün
Artık hiç çocuklar öldürülmeyecek
Yunulmayacaklar gözyaşlarıyla
O küçücük narin ve taze bedenleriyle
On yedi bin kişiden bir kaç yüz kişinin ancak sürgün yerine varışı. Ölenlerin hiçbirinin, özellikle de dedesinin, nenesinin ve amcalarının mezarlarının bulunmayışı vs. vs... Bir yığın isim çıkıyor ağzından. Mardiros, Hagop, vahran, Kurken, Krikor, Arzuman... ‘Melek gibi adamsın ama bütün bunları sen yaptın,’ dercesine anlatıyor. Koca lokantada iki kişiyiz. Masanın bir başında mazlum ve mağdur Bedros, diğer başında, kötülüğü sırf kötülük yapmak için seven Melek Belial.
gecedir karanlıklar çöker üstüme
debelenirim karanlıklar içinde
gitme nasıl bakayım arkandan
göz bebeklerim büyür göremem
kan çanağıdır artık ağlayamam
masum bir gözyaşı değil artık
verimli toprağı önüne katan
kan kokulu seldir
alır başımı taşlara çalar
duru bir göz yaşı değil artık
kan kokulu öfke selidir
alır beni taştan taşa çalar
gecedir göz bebeklerim büyür
göremem
dosta da düşmana da toslarım
bir gün doğumunda uyanırım
kan ter içinde
güneş alır göz bebeklerimi
GİTME
Gel gülüm
kömür gözlüm
yamacıma gel
uzaklaşma benden
göçme benden:
kurşunlar teğet geçsin,vurulma:
uçuşan silahlar korkutsa da seni
gitme:
hani;gülü seven dikenine katlanırdı:
Şanslıyım;
Çünkü kişinin yaşadığı müddetçe, art niyet düşünmeyen gerçekçi dostlara ihtiyacı vardır. Olayları gerçekçi bir tarzda yorumlayan ve gerçekçi yurtsever düşünceleri savunan dostlara…
Yani bu bir ekmek kadar, su kadar ihtiyaçtır… Ama bizim gibiler için tabi.
Arkadaş! Amaç dostluksa, nerede olduğumuz… Hangi şartlarda bulunduğumuz hiç önemli değil.
Ne kadar uzakta olursak olalım… Şartlar ne kadar zorlayıcı olursa olsun,
“DOST” olmayı… “ARKADAŞ” olmayı istiyor isek uzakta, yakında olmamız önemli değil…
1963 yılında beş çocuklu bu masa! tadındaki ailenin en son bebek sevinci olmuştu. İlk, orta ve lise öğrenimini burada tamamladı. Bu süre içinde insanlarla kurduğu tatlı iletişim ve dönemin kalıplaşmış karakteristik özelliklerini geride bırakan estetik fikir yapısıyla hep dikkat çekti. 1990 yılına gelindiğinde "bunlar dünyaya bahşettiğim eserlerim" diyeceği iki çocuğa sahip olduğu evliliğini gerçekleştirdi. Kısa süre de olsa bir öğretmenlik yaptı ve bu alanda da insanların üzerinde iz bırakmayı başardı.
Yaptıkları baskı, zulüm ve uygulamalarına karşı irili ufaklı da olsa birçok köle isyanları baş göstermiş ise de, netice itibarıyla başarıya ulaşmadan vahşi katliamlar uygulanmış ve bastırılmıştır. Bu isyanların içerisinde unutulmayan ve tarihe mal olan, günümüze kadar anlatılagelen Spartaküs önderliğinde geliştirilen isyandır.
Yüzündeki gülümsemelerdir
Ölümüne özlediğim
Aydınlığın tayfıdır
O güzelliğin
Lepiska saçlarını tara
Haziran’da
Göz kamaştıran şıklığınla gel
Gel, gül yanaklım
Zülfünü dağıt gecelere
Uçlarında yıldızlar yağsın ellerime
Hiç eleme hep kalsın
Sıcak dudakların ağzımda
Soluğun soluğuma karışsın tüm geceleri
12 Eylül 1980: Eza evleri, darağaçları ve yargısız infazlar. Dönüşü olmayan sürgün yıllarının başlangıcı. Aranmaya başlanan binlerce insan, bireysel ya da örgütlerinin kararıyla adı konulmamış ricat yollarında. Avrupa ile Filistin kampları: Bu yolun iki ayrı durağı.
İçime düşüyor gözyaşların
Bırakma ellerimi
Uçup gidecekmiş gibi
Çırpınıyor yüreğim
Sen
Esir duygularımın şahmeranı
Papatya kokulu kadınım
Bir seher vakti
Güneşin yerine
Bakır kızılı saçlarını
Yamaçlarına ser dağların
Günebakan çiçeği olup
Bekleyeceğim sabahı
Seninle gülecek yüzüm
Çiçeklerim açacak üzerinde
Yeşerecek yapraklarım
Seni kanter içinde
Amansız kavgamın
Kızıl yıldızı gibi
Taşıyacağım alnımda
Son ışıklarını
Yedi renge ayırıp
