Sabahtı mahkemeye gitmem gerekiyordu, demir kapı açıldı. Maltaya çıktım dört sakalla yüz yüze geldim. Sakal dediğiniz aşağı doğru akar, onlarınki çeper gibi yanlara açılmıştı. Parlaktı. Gardiyanlar arasında “kapıaltı” dediğimiz yere doğru yürürken belki on kez dönüp baktım. Şaşırmıştım, hapishanede ne işi vardı bu dört sakallının, ne yapmışlardı?
Her yeni gün, daha büyük katliamlara gebe…
Ülkemiz ve coğrafyamız her gün yeni ölümlere, yeni katliamlara gebedir. Ortadoğu coğrafyası, Irak, Suriye ve ülkemizde her gün daha fazla ölüm, katliam haberleri alıyoruz. Katliamlardan, vahşetten, ölümlerden çekilen acının, hüznün, çaresizliğin feryatları Ninova’dan Şengal’e, Maan’dan Humus’a Varto’dan, Amed’e, Mardin’e ve giderek ülkemiz topraklarının dört bir yanına yayılıyor.
O bile geldi. Yediğim önümde, yemediğim ardımda denir ya. O durumdayım işte.
Ama yine de, içim huzursuz. Keşke orada yaşayan insanlar da mutlu olsalardı. Keşke IŞİD olmasaydı. Kimdir, nedir bilmiyorum. Amaçları nedir bilmiyorum. Onlarla ilgili yazılanları okuyamıyorum. Yaptıkları katliama bakamıyorum. Ezelden beri savaşlı filmleri bile izleyememişimdir. İnsanlara işkence yapılan filmlere bakamamışımdır. Bu yaşananlar film değil gerçek.
İçimdeki sıkıntı geçmiyor.
Ne yapsam huzursuzluk var içimde.
Boşluğu, ard ayaklarının üzerinde yürüyen, tek hörgüçlü bir hecin devesi izledi. Deveyi, iç dünyalarına uğramadan yaşayan koçlar, koyunlar, inekler, tosunlar, mozikler, mandalar. ... Kalabalık, ard ayaklarının üzerinde, ziggurat yolunu kat ederek, kesim pazarının kapısına dayandı. Pazarın kapısında, site belediyesinin görevlendirdiği, hayata çapraz bakan iki genç, montofon boğa bekliyordu. Kapıda bir koç resmi ve büyük harflerle şöyle bir yazı vardı:
“BEN, YAPAMADIKLARIMIN ESERİYİM.”
Ben olsam bende göndermeye korkarım çocukları şeker toplamaya. Hani pazarlamacılık yapan bayanlar vardır ya. Ben o tür işlerden de her zaman çekinmişimdir. Bilmediğim birinin kapısını çalıp, bir şeyler satmaya her zaman korkmuşumdur. Böyle bir iş hiç yapmadım. Yapanların da cesaretine hayranım. Bravo diyorum. Ödüm kopar benim.
-Evet, öyle sürekli birbirlerini öldürüyorlar. Ben bakamıyorum. Neden böyle yapıyorlar kızım? Bu insanlara ne oldu?
-Geçim derdi.
-Kızların, kadınların istekleri çok.
-Erkeklerde kadınları mal gibi görüp sahipleniyor.
-Ne olacak böyle kızım?
-Azaldı diyorlar, hani nerede, her gün yine bir kadın cinayeti. -Bu yaşıma geldim. Hiç böyle şey görmedim. Son yıllarda azdı bu olaylar.
Ya da sizi kendime benzettim. Hani fotoğraf çekilirken çok sıkıldığını, sürekli arkalara kaçtığını, konferans verirken sürekli konuşmaktan hoşlanmadığını, annenle sürekli didiştiğini, gösterişli giyinmeyi sevmediğini, kılık kıyafet konusuna çok önem vermediğini... Yazmışsın ya. "Beni mi anlatıyor acaba bu kadın" dedim.
Bazen kitapları incelerken alır, içlerini açar koklayıp öyle bırakırım yerine. Bir kitaba başlamadan önce, koklar öyle başlarım okumaya.
Ohh bana mis gibi gelir.
Herkes sevmeyebilir bilemem elbette.
Kızarmış ekmek nasıl güzel kokar. Karnım aç değil mi dedin, ama kızarmış ekmek kokusunu duyup da yemek istemeyen insan olur mu? Bilmiyorum.
Hepimizin bildiği gibi ABD, onlarca yıllık rüyası olan, halkların direnişleri sonucu bir türlü gerçekleştiremediği Büyük Ortadoğu Projesini (BOP) cilalayıp isim değiştirerek Genişletilmiş Orta Doğu ve Kuzey Afrika Projesi (GOKAP)olarak uygulamaya karar verdi. Geçtiğimiz yıllarda Kuzey Afrika ülkelerinde ardı ardına adına Arap Baharı denilen, oysa bahardan çok, söz konusu coğrafyanın yeniden kasırga, tufan görmüş bir şekle büründürülmesi olan bir dizi darbe girişimlerini, tüm haksız ve kirli savaş yöntemlerini de uygulayarak kendisine kukla hükümetler oluşturarak uygulamaya başladı..
Öksürük midemin oralarında bir yerden geliyor. Dışarı çıkana, öksürene kadar çok fena canım yanıyor. Başıma da bir ağrı giriyor ve resmen kıvranıyorum. Ateşimin 40 derece olduğuna eminim. Her yanım cayır cayır yanıyor. Avuçlarımdan, gözlerimden, ağzımdan ateş çıkıyor. Derecem de yok ki ölçeyim. Gece vakti doktora falan gidemem. Söğüt’teyken giderdik. Oradaki doktorları tanıyorduk. Candan davranırlardı. Bilecik ve Sögüt ilçesinin bazı olanakları Eskişehir'den daha güzeldi. Bazen özlüyorum.
