İnsan yaşamı boyunca aslında hep aynı gemiyi yapar. Değişen yalnızca eline aldığı kâğıdın dokusudur. Çocukken umutlarını katlar incecik parmaklarıyla. Bir yağmur birikintisinin kıyısında, dünyanın bütün denizlerini o küçücük suya sığdırabileceğine inanır. Her kat yerinde biraz düş vardır. Biraz merak… Biraz da henüz incinmemiş bir yüreğin duruluğu…
Sonra büyür insan. Kâğıt değişir.
Yazıyı Naime öğretmenim gönderdi.
Yazı başlığını ben koydum.
Sevgili Naime diyor ki:
“Sevgili Veysel Otunç,
Bu satırları Haşim Otunç Abi’min ölüm yıl dönümünde yazmıştım. Sosyal sayfamda yayınlamak isterdim.
Ancak malum sebeplerden dolayı (devlet (!) memurluğum, ortamın ‘cadı avı dönemi’ oluşu, hakkımızdaki soruşturmalar…) yayınlayamadım.
Sevgiyle kalın hepiniz.
Üzgünüm çok…”
DUVAR YAZISI EDEBİYAT KAYINTISI
LVI
Madde 551: “Yaratmaktan kaynaklanan zevk dışında gerçek bir zevk yoktur. Kişi kurşun kalemler, çizmeler, ekmek ve çocuk, yani insan üretebilir, yaratıcılık yoksa gerçek bir zevk yoktur, korkuyla, acıyla, vicdan azabı ve utançla bağlantısı olmayan bir zevk yoktur.” der Tolstoy.
birden uğrardı. Ben buna bir isim bulamamıştım o zaman
Cengiz Gündoğdu’nun, “Bu kitabın konusu, Adnan Özyalçıner’in öykücülüğünü bilimsel diyalektik maddeci öğretiyle ele almaktır.
Madde 542: Yazarların yazma serüvenlerinden alınacak çok dersler vardır. Hele içinde yazma arzusu harlananlar açısından bulunmaz deneyimler taşımaktadır. Her yazarın ortak paydası olabilecek teknikleri olsa da kendine özgü özellikleri de mevcuttur.
Madde 543: V. Woolf şöyle der; “Roman okumak, zor ve karmaşık bir sanattır. Roman yazarının, o büyük sanatkârın size sunduklarından sonuna kadar faydalanmak istiyorsanız, muazzam duyarlılıkta bir algıya sahip olmakla kalmamalı, muazzam gözü peklikte bir hayal gücüne de sahip olmalısınız.”
DUVAR YAZISI EDEBİYAT KAYINTISI
LIII - LIV
Madde 521: Sartre, “Edebiyat Nedir?” eserinden:
Öncellikle şiddetin kendiliğinden ortaya çıkmadığına hemfikir olmamız gerekiyor. Şiddet, yavaş yavaş organize olan, yerine göre çeteleşen yerine göre devletleşen bir ifade etme biçimidir. İfade etme yöntemler daraldığında şiddet bir ifade etme biçime evrilir.
Bizim en büyük eğlencemiz sokaklarda, ya da kapı önlerinde ve müsait olan her yerde hep beraber oynamaktı. Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani. O zaman kafelerde, alışveriş merkezlerinde buluşmazdık. Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu. Hatta öyle olurdu ki çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık. Annelerimiz ya da aile büyüklerimiz bu durumu bildiklerinden bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Sana anlatmaya devam ediyorum, aşkı anlatacağım. Neden ama? Aşkı fazla mı önemsiyorum? Sınıf mücadelesinde aşkın yeri nedir? Bunca kıyım içerisinde aşka yer var mı? Aragon mutlu olabilir miydi? Ben nasıl mutlu olabilirim?
Beni yadırgıyorsunuz, söylediklerinizi duyar gibiyim: Kavgada aşka yer yok! Reddediyorum, aşk yoksa kavga da yok! Eylül şiirlerinde söylemiştim:
eylülün gölgesinde yazdıklarım
aşk şiirleridir
denebilir ki neden kavga şiiri değil
ya kavganın kendisi aşk değil mi?
